W każdej nauce jest tyle prawdy,
ile jest w niej matematyki.
Immanuel Kant 1724-1804
Spróbujemy, w oparciu o elementarną wiedzę ścisłą, odpowiedzieć na pytanie, dlaczego sportowcy wolą glukozę. Podstawowym źródłem energii w organizmach zwierząt jest spalanie glukozy i nasyconego kwasu tłuszczowego zwanego palmitynowym. Związki te są utleniane według poniższych reakcji:
glukoza: C6H12O6 + 6O2 = 6CO2 + 6H2O
uzyskana energia: E=2780kJ [1 str.215]
kwas palmitynowy: C16H32O2 + 23O2 = 16CO2 + 16H2O
uzyskana energia: E=9791kJ [1 str.264]
Chemicy wybaczą uproszczenia oraz to, że nie posługujemy się przyrostem entalpii delta-H i potencjałem Gibbsa. W warunkach normalnego ciśnienia i temperatury 0°C objętość 1 mola (gramocząsteczki) typowego gazu, z tlenem włącznie, wynosi 22,4 litra [2 str.70].
Spalenie 1 mola glukozy (180g) wymaga 6 moli tlenu O2 i daje 2780kJ energii. Spalenie 1 mola kwasu palmitynowego (256g) wymaga 23 moli tlenu i daje 9791kJ. Dzieląc energię spalania przez ilość moli tlenu O2 oraz objętość 22,4 litra dowiemy się, ile energii dostarcza jeden litr tlenu podczas utleniania różnych substancji.
Jak widać, połączenie jednego litra tlenu z glukozą wyzwala 4,94 kcal energii, natomiast połączenie takiego samego litra tlenu z kwasem tłuszczowym daje tylko 4,54 kcal. Pomimo, że wodór jest lepszym paliwem, to spalając tłuszcze otrzymujemy z każdego litra zużytego tlenu o 8% mniej energii niż w przypadku glukozy (!) (4,54/4,94=0,92=92%, 100-92=8%).
Tagi: adrenalina, glikogen, glukoza, hiperinsulinemia, sport, węglowodany, wydolność tlenowa
Nie ma jeszcze komentarzy